محمدرضا رضائی هستم؛ از اینکه به اسم کوچک «محمدرضا» یا «رضا» خطاب شوم، حس بسیار بهتری دارم. اگر از بیرون به زندگیام نگاه کنید، خواهید دید که اغلب سالهای عمرم به تحقیق و مطالعه و انجام پروژههایی در حوزه فناوری فضایی گذشته است و بنا به ضرورتهای شغلیام، مهارتهایی را در زمینههای مدیریت، روابط عمومی، بازاریابی و آموزش فراگرفتهام.
به خاطر دارم در همان دوران کودکی به دایناسورها علاقه شدیدی داشتم. وقتی فهمیدم دایناسورها بر اثر برخورد شهابسنگی بزرگ به زمین منقرض شدهاند، نوجوانی من در پی پیداکردن قاتل دایناسورها گذشت! و به نجوم و فضا علاقمند شدم؛ و حتی بخشهای نجومی کتابهای علوم و جغرافیای دوره راهنمایی را در مدرسهمان من تدریس میکردم.
بعدها عشق و علاقهام به فضا و ترویج این فناوری شگفتانگیز باعث شد چندین جلد کتاب فضایی تالیف و ترجمه کنم. بیش از ۱۰ سال برای معتبرترین نشریات و رسانههای علمی کشور از فناوری فضایی قلم بزنم؛ به دهها برنامه تلویزیونی و رادیویی بهعنوان کارشناس و کارشناس مجری دعوت شوم؛ و سخنران و برگزارکننده بیش از ۲۰۰ نشست علمی ترویجی در شهرهای مختلف باشم.
قبل از آنکه به مدرسه بروم، خواندن و نوشتن را در خانه و از طریق برنامههای تلویزیونی نهضت سوادآموزی یاد گرفتم. بهطوریکه وقتی در کلاس اول دبستان بودم، به راحتی روزنامهها و کتب ساده را میخواندم و البته اصرار داشتم که فرم ثبتنام مدرسه را خودم پر کنم! همین مساله باعث شد که از دوران دبستان به نویسندگی علاقمند باشم و برای روزهایی که انشاء داشتیم، لحظهشماری میکردم.
بزرگتر که شدم از این مهارت بهعنوان ابزاری برای ترویج علم استفاده کردم. هرچند نویسندگی همواره مونسی برای تنهاییهایم بوده و آن چیزهایی که هیچگاه نمیتوانستم بر زبان بیاورم، به روی کاغذ فریاد میکشیدم. در نویسندگی همانطور که گفتم بیشتر به روزنامهنگاری و نویسندگی کتابهای غیرداستانی مشغول هستم. اگرچه هرازگاهی سوژههایی را هم دستمایه طنز میکنم.
با همین دغدغه وبلاگ شیواژه را در تابستان ۱۴۰۲ راهاندازی کردم تا جایی باشد برای انتشار دهها خاطره، تجربه، یادداشت، داستان و نظراتم که در سالهای گذشته آنها را نوشتهام؛ اما به دلایل مختلف جایی بازنشر نکردهام. خاستگاه و شکلگیری شیواژه هم خودش داستان و ماجراهای خودش را دارد که پیشنهاد میکنم اگر مشتاق دانستناش هستید، روی لینک «داستان شیواژه» کلیک کنید.
